Naar aanleiding van het prentenboek 'Morgen ben je een ander kind' gaan we met de 9 bezoekers van het café in gesprek, over de totstandkoming van het boek en het thema diversiteit.
Het is een ongedwongen gesprek, waarin voor iedereen aandacht is. De bezoekers komen wel druppelsgewijs binnen. Dit maakt dat het een informele sfeer krijgt en personen de ruimte krijgen om hun zegje te doen.

We gaan in gesprek met een vrijwilliger van De Kappen die ons stimuleert om samen met de CCH, de Bibliotheek, en theater De Kappen, een productie te maken over diversiteit naar aanleiding van dit boek. De wens is om hier verder over in gesprek te gaan.

Regine leest voor uit het boek, waar allen met aandacht naar luisteren. Het gepruttel van de koffiemolen verstoort af en toe wel even het moment. Dat stoort echter niemand, zelfs niet de mensen die wat moeilijker horen.
Het boek vloeit voort uit de theaterproductie “Anders is Hetzelfde,” die Regine in 2017 maakte, naar aanleiding van gesprekken met transgenders. Het verhaal 'Morgen ben je een ander kind' paste niet in de voorstelling, dus besloot Regine dat het een prentenboek moest gaan worden met illustraties van Lies Koning, vormgegeven door Jet Kruger.
Het boek gaat over Tara, die geen roze glitterjurk aan wil, zoals haar moeder graag wil, maar haar eigen rode krijgerskleren. Uit gesprekken met transgenders bleek dat zij tot een jaar of 8, 9 vaak gewoon zichzelf konden zijn, totdat de buitenwereld vertelde hoe een meisje en hoe een jongen zich diende te kleden en te gedragen.

Illustrator Lies vertelt dat een boek illustreren veel meer is dan plaatjes maken. Lies kroop in het verhaal en maakte wel honderden illustraties, waarvan een selectie het boek haalde. Ze toont het proces van mallen maken en mono-printen; een methodiek die precies past bij het verhaal van het boek. Dat je mag accepteren wat je maakt, of anders gezegd, dat je mag accepteren wie je bent.

Naar aanleiding van het boek komen als vanzelf allerlei voorbeelden over “moeten voldoen aan de geldende norm. “ We praten over onze eigen bubbel en minderheidsgroepen die ‘anders zijn' omdat ze een stempel hebben: hoogbegaafde kinderen, kinderen in het autisme spectrum, asielzoekers in azc’s, de lhbtqi+gemeenschap, mensen met dementie. Minderheden worden vaak buitengesloten en weggezet als 'de ander.'
We praten over keuzes maken. Dat keuzes maken bij ons hoort en dat wij ons zelf ook schuldig maken aan het buitensluiten van anderen. De 'Hoe'-vraag komt dan ook, hoe kun je het voorkomen? Waarom sluiten we mensen uit? Wellicht heeft het te maken met ons survivalmechanisme; een soort instinct dat we met ons meedragen. Daarnaast is er ook een sterke behoefte om je te verbinden met de ander. “Ik ben, omdat wij zijn”, "Zonder ander, kan je niet,“ zoals de Afrikaanse Ubuntu-filosofie uitdraagt, maar wat ook in noaberschap zit.

Tijdens dit gesprek ervaren wij dat wij tot een groep behoren die met een gouden lepel in de mond geboren is. Wat wil zeggen dat wij makkelijk keuzes kunnen maken en deze kunnen verantwoorden, maar als je in een minderheidsgroep zit, word je sneller veroordeeld, of is er te weinig geld en heb je het maar te doen met wat je hebt, of soms krijgt. We beseffen dat we elkaar nodig hebben. We kunnen niet zonder elkaar. Laten we naar elkaar omkijken en uit onze eigen bubbel stappen. 

En zo ontstaat er zomaar op een onstuimige zondagmiddag, tijdens de week van de amateurkunst, een prachtig gesprek in een levendig café tussen een groep mensen die elkaar niet kennen, naar aanleiding van een prentenboek. Wat een cadeautje!

Lies Koning Naarding
Regine Hilhorst